زبانمان دراز است اما خودمان…

همیشه به بحث ها ی سیاسی علاقمند بودم. چند سال پیش بیشتر و الان کمتر. در این بحث ها دو مشکل اساسی وجود داشت. یکم اینکه هدف بحث معلوم نبود و اواسط گفتگو به صحرای کربلا میزدیم دوم اینکه طرفین گفتگو “از جمله خودم” پشت سر هم حرف هایمان را عوض میکردیم. در حقیقت هدف فقط کوباندن طرف مقابل بر زمین سرد بود!! بعضیها که شورش را در آورده بودند و پشت سر هم یاموضوع را عوض میکردند یا حرفشان را جور دیگری تغییر میدادند که یهو میشدیم هم عقیده!‌  همیشه برای بحث به آنها پیشنهاد میدادم با قلم و کاغذ بحث کنیم و حرف های خودمان و طرف مقابل را بنویسیم تا بعدا زیرش نزنیم. که البته هیچوقت عملی نشد.

حکایت بعضی وبلاگ ها همین شده. متاسفانه نصیحت میکنند اما فراموش میکنند چه چیزهایی گفته اند. تمام زندگیشان شده نصیحت دیگران یا ایراد گرفتن اما ذره ای ایرادهای خودشان را قبول نمیکنند.بعضی اوقات با بدترین الفاط دیگران را به خاک سیاه می نشانند! اما وقتی به خودشان میگوئیم بالای چشمتان ابروست ناراحت میشوند و از وبلاگستان شاکی میشوند!! متاسفانه همیشه این افراد منتظر شکار هستند. دوست دارند خلاف جریان آب باشند. اگر همه اعدام را دوست دارند میگویند اعدام بد است و اگر همه بگویند اعدام بد است فریاد اعدام خوب است سر میدهند. هوار میکشند “ترور شخصیت نکنید” اما خودشان به بهانه “ابراز سلیقه ی شخصی” هر کس را بخواهند به دیوار میکوبند. اتفاقا خیلی هم نازک نارنجی هستند و تحمل شنیدن هیچ چیز را ندارند. “فقط من درست میگویم”

مشکل این جمله ی آخر نیست که واضح هست تمام ما تلاشمان این است که حرف خودمان را ثابت کنیم اما اینکه به کار بقیه کار داشته باشیم و بخواهیم با مخالفت های کشکی، خودمان را بالا بکشیم و به بقیه عرضه کنیم به نظرم کار درستی نیست. اول از همه این حرف ها را به خودم زدم. باشد که عبرت بگیرم و سرم در لاک خودم باشد و اگر هم در کار کسی فضولی کردم جنبه ی عواقب کار را داشته باشم(چه فحش یا دیالوگ و یا لگد!!)

این پست را به حساب درد دل بگذارید یکبار دیگر هم این شکلی نوشته بودم اما دلم خنک نشده بودD: