بحران خشتک

میخواستم در مجله ی اینترنتی که قرار است انشالله به مدد دانیال راه بیفتد در بخش لایف استایل مطلبی بنویسم به نام “بحران خشتک”! موضوع هم از این قرار بود که مشکل بزرگ زندگی من خشتک های پاره ی گرمکن های خانگی من است. اصولا نشستن و ایستادن من آنچنان ناهمسان با انسان های متمدن است که همیشه در هر حرکتی آوای “خِررررررش” به گوش میرسد و شلواری به ملکوت اعلی میپیوندد. دوران کودکی ام وضع فجیع تر بود و یک شلوار سالم( از لحاظ خشتکی و زانویی!) نداشتم. مشکل آن زمان بیشتر خودم بودم(یک بچه ی دماغویی که نصف روز در کوچه مشغول فوتبال بود!) اما هدف از نگارش این مطلب این است که درد مشترکی را بیان کنم و آه و فغان سر دهم از جنس نامناسب پارچه ها در ایران. البته حجم بدن بی تاثیر نیست اما یک اتفاق همه گیر را کمتر میتوان به حجم و چاقی ربط داد. من هم قبلا حجم استانداردی داشتم گذر زمان مرا این شکلی کردD:(از دوستان پرسیدم آنها هم چنین مشکلاتی داشتند و برای رفع آن به شلوار جین یا شلوارک پناه برده اند)
به نظر شما راه بهتری وجود دارد که شلوارها عمر بیشتری پیدا کنند؟
نظر من :

یکم. شلوار را از محل مناسب بخریم و نه دستفروش.
دوم. خشتک را آب بندی کنیم!(همان دوخت روی دوخت)
سوم. آدم باشیم(درست بنشینیم و بایستیم و حتی المقدور موقع نشستن پاچه را بالا بزنیم!)
چهارم.روی زمین ننشینیم.
پنجم.شلوار را حداکثر هفته ای یکبار توسط ماشین لباسشویی بشوییم.
ششم. توالت فرنگی فراموش نشود.