فرندفید را دوست دارم

هیچوقت این اندازه دوست و رفیق نداشته ام. دوستان بافرهنگ,با سواد, خوشحال! و خوش برخورد و حتی ارزشی! مهم نیست دیگران چه فکری در باره ی من میکنند. اینکه قرار است مرا اصلاح کنند, یا فکر میکنند قرار است من آنها را اصلاح کنم! اینکه اخلاق دیگران را حدس میزنم یا دیگران اخلاق گند مرا… اینها اصلا مهم نیست. اصلا مهم نیست من چه کسی هستم.

اینکه دنیای من وسیع تر شده. اینکه بیشتر می آموزم. اینکه همه حرف میزنند و همه میگذارند من هم نظراتم را بگویم. اینکه بحث های بی نتیجه میکنیم. اینکه عکس های شِیر شده ی خوب میبینیم. اینکه خبرها را چند ساعت زودتر از دیگران میفهمیم و حتی اینکه از کافه رفتن دیگران با هم خبردار میشویم! اینها یعنی زندگی جریان دارد. اینها یعنی اگر من غمگینم فکر نمیکنم همه مانند من باشند و اینها یعنی میتوانم باور کنم من دیگر مهم نیستم. ما مهم هستیم…

بالاخره چرا در فرندفید عضویم؟

تیتر موضوع, اصل مطلب است. بدون حاشیه این سوال را از خودم پرسیدم. واقعا چرا در فرندفید عضوم؟ اگر فرندفید را ابزاری برای سهیم کردن دیگران در مطالب, عکس و موضوعات مورد علاقه ام کرده ام که جای بسی خوشحالیست. چون معمولا اکثر اعضای غیرایرانی فرندفید هم همین کار را میکنند.
البته بیشتر دوستانی که خاطره و روزانه در فرندفید مینویسند – از جمله خودم در زمانی که توئیتر یاری نمیکند – این حرف را قبول ندارند و آسمان را به زمین می آورند و کامنت های میلیونی میگذارند که ما خودمان تعیین میکنیم که چگونه باید از فرندفید استفاده کنیم و قس علیهذا … .متاسفانه همینها(شاید اکثرشان) وقتی بحث فرهنگ و سیاست و … می شود, زود به قیاس ایران با دنیا میپردازند و از اینکه ما کارهایمان مانند جاهای دیگر دنیا نیست می نالند اما وقتی موضوع سر عمل غیر عادی خودشان(مان) در یک محیط که وظیفه اش تعریف شده و دیگران(غیر فارس زبان ها) به آن عمل میکنند میرسد زود رخ قرمز میکنند, رگ گردن نشان میدهند و کامنت های غیرتمندانه به جای میگذارند که دیگران هر غلطی میکنند به ما مربوط نیست, ما خودمان هر کاری بخواهیم میکنیم و لازم نیست کسی برایمان تعیین تکلیف کند.

بگذریم که این عقاید من است و هر کس نظر خودش را دارد. اما هنوز گیج یک تعریف هستم که فرندفید ایرانی یعنی چه؟ اگر فرندفید توئیتر است, پس توئیتر یعنی چه؟ خلاصه اینکه سوزن و جوالدوز و همه چیز را اول به خودم میزنم و مخلص همه ی دوستان فرندفیدی هستم.

درباره ی من

مرتضی دلیل, یک آدم خیلی معمولی. عاشق آرامش.
مرداد ۶۲ متولد شدم در نارمک تهران. بزرگترین افتخارم این است که نقاشیهای افتضاحم دردوران کودکی در دو کتاب روانشناسی کودک مورد تحلیل قرار گرفته استD: ( این یعنی از همان اول هم روانی بودم…)
هم اکنون در دانشگاه علم و صنعت مشغول تحصیل در رشته هوافضا در مقطع کارشناسی ارشد هستم اما مکانیک سیالات کارشناسی ام را دوست دارم و به علوم کامپیوتر بیش از هر دو مورد فوق علاقمندم! خوره ی مجله و روزنامه ام و متنفر از بحث های بی سر و ته! عاشق ویکی پدیا,زرشک پلو با مرغ, فرندفید,تورنت و استاد راهنمایم! هستم. همیشه وقتی خیلی کار دارم یاد کارهای الکی میفتم.

راستی اصل موضوع یادم رفت, از سال ۸۱ وبلاگ مینویسم. یکبار هم اشتباه کردم و یک وبلاگ گروهی(و نه مجله) به نام اشکبوس راه انداختم که تنها اثری که از آن به جای مانده این گفتگو مهدی جامی و حال دادنش است! خلاصه اینکه همه کار میکنیم به جز درس خواندن…

این “درباره ی من” هم در حالی مینویسم که فردا امتحان دارم و اصلا آمادگی ندارم…

جزوه CFD

جزوه ی CFD دکتر حسینعلی پور استاد دانشگاه علم و صنعت(پیاده سازی تدریس استاد بطور کامل و کلمه به کلمه )

فایل PDF جزوه ی کامل CFD (حجم ۹/۳۳ مگ)

ردیابی افراد از طریق شماره موبایل

Mobile phone GPS tracking technology- پیشرفت تکنولوژی آنچنان سریع و غیرقابل باور بوده که هیچ کس از آینده ی دنیا حتی در حد یکسال هم با خبر نیست. پیش از این ردیابی افراد فقط از جانب پلیس امکان پذیر بود و مردم عادی تصویرهای حیرت انگیز ردیابی و دستگیری افراد را در فیلم های هالیوودی مشاهده میکردند. به مدد GPS موبایل ها میتوانند محل وجودشان را روی نقشه نشان دهند. اکنون این امکان در اختیار عموم قرار گرفته که با الهام از جامعه باز اطلاعاتی! هر کس بتواند محل دوست خود را در زمان فعلی از روی شماره موبایلش پیدا کند.
لینک سایت: +